تا موقعی که ما از "فلسفه" انتظار آن را داریم که جانشین "دین" و "عقیده" بشود، هنوز فلسفه را نشناخته ایم و ما هنوز دنبال دین می رویم. فلسفه جای دین نمی نشیند. جائی که فلسفه می نشیند، دین نمی تواند بنشیند. ما وقتی دینی را ترک کردیم، به دنبال فلسفه نمی رویم بلکه به دنبال دینی دیگر می رویم که شکل دین سابق ما را نداشته باشد. دین تازه می تواند نام فلسفه و یا علم داشته باشد
نقد بنابر ماهیت ، عنصری ویرانگر و اوراق کننده است . هیچ نقدی موضوع نقد را بحالت اول باقی نمیگذارد ، سازندگی اگر در نقد موجود است ناشی از نتیجه ی ناخواسته ی آن وضرورتی است که با تجدید نظر در موضوع نقد صورت تحقق میپذیرد. وگرنه هیچ نقدی بنابر نتیجه ی خواسته ی خود نمیتواند سازنده باشد . همدلی و همدردی و بازیگری که ماکس و وبر از آن سخن گفته اند مربوط به مقام "گردآوری" و فهم مسئله است و الا به تعبیر پوپر ، در "مقام داوری" یک نظریه باید بیرحمانه نقد شود ! . بنابراین با وضع کلماتی چون همدلی و سازنده نباید نقد را عقیم نهاد و عنصر سلبی و نفی که همه ی هنر نقد بدان قائم است از آن ستانده شود ...!!!