کسی دشمن آزادی است که با تهمت زدن اخلاقی به دیگری، می خواهد از ارزش فکری که می گوید، بکاهد یا بدین وسیله صحت آن فکر را مشکوک سازد
به مراتب بیشتر، کسی دشمن آزادیست که با ستودن اخلاقدیگری می خواهد بر ارزش فکری که می گوید بیفزاید، یا بدین وسیله اعتباری به صحت آن فکر بدهد. یک فکر گناهکار و بد کار می تواند با ارزش ترین و صحیح ترن فکر را داشته باشد و یک فرد متقی و نیکوکار می تواند کم ارزش ترین و اشتباه ترین فکر را داشته باشد. اخلاق، میزان سنجش ارزش و صحت هیچ فکری نیست. ما با پروردن پرهیزگار ترین افراد، بهترین متفکرین را نخواهیم داشت. در یک جامعه دینی، تهمت اخلاقی زدن، بهترین راه برای از بین بردن "حیثیت و ارزش فکری یک فرد" است. ننگین ساختن اخلاقی یک فرد، نشر اکار او را مسدود و محدود می سازد. و خوشنام ساختن اخلاقی یک فرد، راه را به انتشار افکار او می گشاید، وقتی افراد دین دار از مقابله فکری با کسی عاجز شدند، او را ننگین می سازند تا جلو انتشار و افکار او را بگیرند. تهمت زدن اخلاقی، حربه ایست برای نابود ساختن آزادی. از اخلاق وسیله ای برای نفی آزادی می سازند