زشتی و ناراحتی و محرومیت دنیا آن قدر نیست که انسان مجبور شود دنیای دیگری بیافریند و به دنیای دیگری ایمان بیاورد

برای آفرینش دنیای دیگر و ایمان به دنیای دیگر باید دنیا را زشت تر و نراحت تر و محروم سازنده تر و کثیف تر از آن نمود که هست، یا زشت تر و ناراحت تر از آن ساخت که هست
زشتی دنیا ما را به آن می انگیزاند که آن را زیبا تر کنیم. ناراحتی دنیا ما را به آن می انگیزاند که دنیا را راحت بخش تر کنیم

محرومیت از دنیا، ما را بر آن می دارد که دنیا را رضایت بخش تر کنیم. بنابراین زشتی دنیا را باید به آستانه ای کشانید که امید ما از زیبا ساختن آن بریده شود. ناراحتی دنیا را باید طوری وانمود که هیچ گاه امکان راحتی به انسان نخواهد داد. بدین سان با یأس از زیبا ساختن و بهتر ساختن و راحت تر ساختن این دنیاست که ایمان به دنیای دیگر در ما پدید می آید. باید انسان اطمینان به قدرت خود داشته باشد که دنیا را می توان زیبا تر و بهتر و راحت تر و رضایت بخش تر ساخت. ایمان به آن دنیا این "اطمینان به قدرت ما را در تغییر این دنیا" از ما سلب می کند. انسانی که می تواند دنیا را زیبا بسازد احتیاج به دنیای دیگر ندارد. انسانی که می تواند زندگانیش را زیبا سازد احتیاج به زندگانی دیگر ندارد. شوق به زندگانی دیگر، نتیجه محرومیت و عدم ترضیه از زندگانی است
زندگانی از دست رفته را هیچ گاه نمی توان جبران کرد، دنیای دیگر دنیای رفع محرومیت های این دنیا نیست. محرومیت های این دنیا را باید در همین دنیا رفع کرد. محرومیت این دنیا برای آن است که همین دنیا را آن قدر تغییر بدهیم که ما را محروم نسازد. زشتی این دنیا برای آن است که همین دنیا را آن قدر تغییر بدهیم که احساس زیبائی ما را خشنود سازد. ناراحتی این دنیا برای آن است که همین دنیا را آن قدر تغییر بدهیم که احساس راحتی در آن بکنیم