بهترین راه برای رد کردن و نفی کردن یک یده آن است که آن ایده را تأئید کنیم ولی دامنه معنی آن را اندکی بیشتر از آن بگستریم که تا به حال داشته است. در هر عقیده یا فلسفه ای، هر کلمه ای تا حد معینی معنای خود را می گستراند. و هیچ گاه از آن حد نمی گذرد.همه اصطلاحات مهم یک عقیده یا فلسفه فقط در این "محدوده از معنا"، مؤید آن عقیده و فلسفه اند. اگر کلمه ای از آن عقیده یا فلسفه، وجبی دامنه دارتر شود سراسر آن عقیده یا فلسفه، متزلزل و مضطرب می گردد. و هنر تأویل که تنها راه اصلاح یا احیاء و باززائی یک عقیده و فلسفه است همین است که با تأئید یک اصطلاح، معنای آن اصطلاح، تعمیم داده شود. بهترین راه رد کردن و نفی کردن عقاید و فلسفه ها،تأویل کردن آن هاست. کسی که برای دفاع از یک عقیده آن را تأویل می کند بهتر از مخالف آن عقیده، آن عقیده را رد می کند. هجوم دشمنان به یک عقیده، دیوارهای آن عقیده را ضخیم تر می کند

ولی تأویل دوستان آن عقیده، آن عقیده را پوک و توخالی می سازد. هر چه عقیده توخالی تر شد، احتیاج به دیوارهای محکم تر و ضخیم تری دارد و بقای هر عقیده ای را دیوارهای آن تضمین می کنند. این دیوارهای محکم و ضخیم عقیده است که به معتقد اطمینان خاطر و امنیت می بخشد نه محتویات آن عقیده. کسی که می خواهد بیندیشد، باید دیوار دور اندیشه هایش را خراب کند

یک فلسفه را باید رد کرد ولی یک عقیده را باید تأویل کرد