بعضی از فلاسفه هستند که در تفکر آن چه را توانستند بجوند، هضم و جذب می کنند و آن چه برای آن ها غیر قابل جویدن است، باقی می گذارند و تف می کنند و بعضی فلاسفه هستند که در تفکر، آن چه برای آن ها غیر قابل جویدن است قورت می دهند به امید آن که معده و روده های سیستم فکری آن ها، موفق به حل و هضم و جذب خواهد شد
با برخورد با بعضی از مسائل و قورت دادن آن ها، دستگاه فکری آن ها به طور خودکار آن ها را هضم و جذب می کند، ولی از این به بعد عادت این متفکرین می شود که هر مسئله که برای آن ها ناجویدنی است، قورت بدهند. علاقمندان و طرفداران یک دستگاه فکری یا عقیده، می پندارند چون آن فلسفه یا عقیده، همه مسائل را قورت داده است همه آن ها را هضم و جذب کرده است. مسائل قورت داده، مسائلی نیستند که حل شده باشند. این مسائل باز می گردند و همانند اول، مسئله به جا می مانند

ایمان به عقیده یا فلسفه، خود سبب می شود که انسان بسیاری از مسائل اجتماعی و سیاسی اش را قورت می دهد به امید آن که عقیده یا فلسفه اش آن ها را هضم و جذب خواهد کرد. ولی قدرت هر عقیده یا فلسفه ای در این نمودار می شود که با وجود آن که این مسائل ناجویدنی و هضم و جذب ناشدنی است، هیچ گاه دل درد و سوء هاضمه پیدا نمی کند. و از دفع این مسائل هیچ نگرانی ندارد. یک معتقد عادت به آن می کند که هیچ گاه مسائل را نخورد، بلکه همه مسائل را قورت بدهد. از این لحاظ مسائل دفع شده را از سر قورت می دهد و دندان و فکش درد جویدن را ندارد. به جای حل مسائل اجتماعی و سیاسی باید مسائل را مرتبا ً قورت داد. هیچ عقیده مطلقی، در عدم هضم و جذب مسائل، سوء هاضمه پیدا نمی کند ولی مسائلی را که خود انسان نمی تواند بجود، عقیده یا فلسفه اش هم نخواهد توانست هضم و جذب کند